توسل کفار به محمد و آل محمد صلوات الله علیهم

در بحار ج 17/262 مذکور است که: در مکه کفار عرض کردند به پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که هُبَل - که بت آنان بود - ما را شفا می دهد و مرض و دردها و بدبختی ما را برطرف می کند. پیامبر فرمود: دروغ گفتید. خدا شفا می دهد. عرض کردند: اگر پروردگاری داری که غیر او پروردگاری نیست، پس سوال کن از او که ما را مبتلا سازد به این دردها و بعد ما از هبل سوال می کنیم که ما را شفا دهد.

پس جبرئیل نازل شد و عرض کرد: شما بر یک عده از آنان نفرین کن و علی (علیه السلام ) بر عده دیگر. پس پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بر بیست نفر از آنان نفرین کرد و امیرالمؤ منین (علیه السلام ) بر ده نفر. از جای خود حرکت نکردند تا آنکه مبتلا به برص و فلج و جذام و لقوه و نابینایی شدند.

پس ایشان را آوردند نزد هبل و دعا کردند که هبل شفایشان دهد. ناگهان هبل به صدای بلیغ آنان را ندا کرد: ای دشمنان خدا، چه قدرتی برای من می باشد؟! قسم به آن خدایی که محمد صلی الله علیه و آله و سلم را به حق فرستاده و او را افضل انبیا و مرسلین قرار داده، اگر نفرین کند پیغمبر بر من هر آینه اجزای من چنان متلاشی و متفرق می شود که اثری از من باقی نماند.

وقتی که شنیدند ضجه کردند به سوی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم. پیامبر فرمود: بیست نفر نزد من بیایند و ده نفر را نزد علی (علیه السلام ) ببرید. آنان را آوردند. پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود به آن بیست نفر: چشمهای خود را بر هم گذارید و بگویید: خدایا، به جاه آن کسی که ما را به جاه او مبتلا مردی، ما را عافیت ده، به حق محمد و علی و طیبین از آل آنان. و همچنین حضرت امیر به آن ده نفر فرمود. پس گفتند و فوری خوب شدند. و آن سی نفر ایمان آوردند با بعضی از اهالی آنان.